De sensor, officieel de VMSEN1, was bedoeld om iets te kunnen wat tot dat moment niet mogelijk was: continu meten of er vleermuizen aanwezig zijn bij voorzieningen. In de praktijk betekent dat niet langer werken met een momentopname van monitoring, maar met langdurige datareeksen. “Met die informatie kun je gedragspatronen zien,” legt Sicco uit. “Je weet dan niet alleen of een kast wordt gebruikt, maar ook hoe.”

Het idee was simpel én vernieuwend tegelijk. De sensor werkte op basis van het magnetisch veld. Zodra een vleermuis passeerde, registreerde de detectiestrip subtiele veranderingen. De resultaten werden vervolgens zichtbaar in een app. “We hadden zelfs een speciale veldcomputer gebouwd om de methode te kunnen valideren,” vertelt Sicco. “Het was allemaal klaar om verder te ontwikkelen.”

De ervaring met de vleermuissensor heeft de manier waarop Unitura naar nieuwe ideeën kijkt niet compleet veranderd. “Soms lukt iets, soms niet, dat hoort bij ondernemen.”  En soms leidt een product dat niet uitkomt juist tot iets nieuws. “De Battracker die we samen met Drowgoo hebben ontwikkeld is daar een goed voorbeeld van,” zegt Sicco. “Bij de vleermuissensor moesten we filmen om de metingen te kunnen valideren. Dat heeft het idee voor de Battracker opgeleverd.” De Battracker meet en volgt het vlieggedrag van vleermuizen met warmtebeeldtechniek en data-analyse, een product dat voortbouwt op wat ooit de vleermuissensor was. “Dat vind ik misschien wel het mooiste,” zegt Sicco. “Dat iets wat niet lukte, de basis werd voor iets dat wel werkt.”

Leren door te proberen

Terugkijkend ziet Sicco het project niet als flop, maar als les. “Je begint aan tien dingen, en soms lukt er eentje niet. Dat hoort erbij,” zegt hij nuchter. “Maar elke stap levert iets op. Soms in de vorm van kennis, soms in een nieuw product, en soms gewoon in ervaring.”